Koniczyna czerwona

Stanowisko w zmianowaniu, uprawa roli i nawożenie. Są one takie same, jak dla lucerny. Nasiona sieje się rzędowo prawie zawsze w roślinę ochronną, w ilości 20 kg/ha bezpośrednio po siewie zboża. Pielęgnowanie i użytkowanie w pierwszym roku wegetacji jest takie same jak lucerny. Po przezimowaniu na glebach organicznych powinno się koniczynę zwałować, na mineralnych zaś zabronować. Pierwszy pokos, który jest zawsze największy, zbiera się na początku kwitnienia (w polu widzenia 3 kwiaty), drugi pokos podczas kwitnienia, ewentualny — trzeci, jeżeli pozostawiamy koniczynę na drugi rok użytkowania, nie później niż 20 września. Plony zielonej masy ściernianki wahają się w granicach od 6,0 do 20,0 t z ha. Najczęściej nasiona zbiera się z plantacji produkcyjnych w pierwszym roku użytkowania, z drugiego pokosu. Jest on mniej bujny, rośliny zawiązują więcej kwiatostanów i mają większą liczbę kwiatów w główce. Ponadto jest on mniej zachwaszczony i kwiaty są lepiej oblatywane przez trzmiele. Zbiór przeprowadza się, gdy nasiona w główkach są dojrzałe. Koniczynę nasienną powinno się suszyć na kozłach, nie w kuczkach. Plantacje nasienne zakłada się identycznie jak dla lucerny mieszańcowej. Nasiona z tej samej plantacji można zbierać tylko jeden raz. Później plantacja jest tak słaba, że należy ją zaorać. Plon nasion z udanej plantacji wynosi 150— 350 kg z ha.