Trawy wysokie

Kostrzewa łąkowa to trawa luźnokępkowa, wydaje dużo pędów wegetatywnych, bogato ulistnionych. Wiosną dość wcześnie rozpoczyna wegetację, ale kłosi się i kwitnie później niż wiechlina łąkowa czy kupkówka pospolita. Po siewie rozwija się wolniej niż tymotka łąkowa, jednak w dobrych warunkach już w drugim roku daje pełny plon. Nadaje się zarówno na gleby mineralne, jak i na torfowe, średnio wilgotne i średnio zasobne w składniki pokarmowe. Dobrze reaguje na nawożenie, ale przy bardzo obfitym nawożeniu azotem ma tendencję do gromadzenia azotanów. Ma małe zdolności konkurencyjne, dość łatwo ustępuje ze zbiorowiska roślinnego, w którym duży udział ma np. kupkówka pospolita czy życica trwała. Źle znosi zacienienie. Nadaje się na trwałe łąki i pastwiska oraz na użytki przemienne. Z powodzeniem jest stosowana na łąki przeznaczone do zbioru zielonki na susz. Należy do najlepszych traw pastewnych. Tworzy dość szerokie, luźne, płaskie kępy. Źdźbło na ogół jest spłaszczone, dość grube, szorstkie, słabo ulistnione. Liście jasnozielone, na pędach płonnych długie, szczególnie w II pokosie, często pokładające się. Najlepiej udaje się na glebach mineralnych, żyznych. Dzięki długim i silnym korzeniom dobrze znosi posuchę oraz częste koszenie i spasanie. Nadaje się zarówno na trwałe łąki i pastwiska, jak i na użytki przemienne oraz dostarczające surowca na susz. Dobrze reaguje na nawożenie, lecz przy bardzo wysokich dawkach azotu gromadzi azotany. Udaje się również na torfach, ale często przemarza. Wadą jej jest wysoka konkurencyjność, która przejawia się w korzystnych dla niej siedliskach wyparciem innych gatunków ze zbiorowiska. Po kwitnieniu bardzo szybko drewnieje, toteż kosić ją trzeba w fazie kłoszenia.